buitengesloten ouder

De buitengesloten-ouder

 

Tijd is een cruciale factor bij de ontwikkeling van ouderonthechting.

De meeste kinderen wonen na een scheiding bij de moeder.

De ouder waarbij het kind woont, spendeert de meeste tijd met het kind. In gevallen van ouderonthechting is de buitengesloten-ouder dan ook vaak een vader.

Maar ook moeders worden (toenemend) buitengesloten.

In ernstige gevallen breidt ouderonthechting zich uit en wordt ook het contact tussen het kind en de familie (en vrienden) van de buitengesloten ouder verbroken.

 

Het effect van buitengesloten zijn is enorm.

 

De buitengesloten-ouder verliest niet alleen een kind, maar ook de sociale status die gekoppeld wordt aan "een liefdevolle ouder zijn" (of opa's en oma's van liefdevolle grootouders zijn, enzovoorts).

Een buitengesloten-ouder vertelde mij "ik wil niet als loser gezien worden".

Dat maakt dat buitengesloten-ouders vaak schromen om erover te praten: het is stigmatiserend. Andere mensen hebben immers al snel hun mening klaar. Waar rook is, is vuur. Het gevoel met niemand over de pijn en het verdriet te kunnen praten, leidt tot eenzaamheid.

 

Omdat alles wat een buitengesloten-ouder probeert om weer contact met het kind te krijgen, lijkt te mislukken, ontstaat een gevoel van hopeloosheid.

Het contact (als dat er nog is) met het kind verloopt ook anders.

Het is "op eieren lopen". Vooral niets doen dat het kind boos maakt, en zo nemen de kinderen (en op afstand de coalitie-ouder) de controle over. Dat terwijl het gedrag van kinderen (gedrag dat zij vertonen om thuis bij de coalitie-ouder weer veilig te zijn) erop gericht (lijkt) te zijn om de buitengesloten ouder te kwetsen.

 

Het sociale stigma wordt verder versterkt doordat onze regelgeving en de hulpverleners (vaak) niet weten hoe met ouderonthechting om te gaan.

 

Het enorme verdriet kan leiden tot depressie en angst. De buitengesloten-ouder raakt zo in het web verstrikt, dat hij of zij zelfs vergeet wat een mooie band het kind voor de scheiding met de ouder had.

 

Als de coalitie-ouder (of het kind) zover gaan dat de buitengesloten-ouder valselijk beschuldigd wordt van mishandeling, misbruik of verwaarlozing, dan zijn de gevolgen immens.

De relatie met het kind is dan geheel verstoord.

Enorme isolatie ontstaat als de instanties niet inzien dat de beschuldigingen niet waar zijn en de valselijk beschuldigde ouder niet beschermen. Als gerechtelijke onderzoeken daarentegen de onschuldige ouder brandmerken als kindermishandelaar dan verliest de buitengesloten-ouder zijn menswaardigheid.

De reputatie en de relatie met de buitenwereld worden vernield.

 

Wat kunt u doen als u een buitengesloten-ouder bent?

 

Als u met mij wilt onderzoeken wat u in uw specifieke situatie wel kan doen, kunt u met mij een afspraak plannen. U kunt uw situatie ook toelichten in een oriƫntatiegesprek.

Darnall, D., & Steinberg, B. F. (2008b). Motivational Models for Spontaneous Reunification with the Alienated Child: Part II.

Kopetski, L. M. (1998b). Identifying Cases of Parent Alienation Syndrome: Part II.

Kruk, E. (2010). Collateral Damage: The Lived Experiences of Divorced Mothers without Custody.

Patterson, D. H. (1991). Other Victim: The Falsely Accused Parent in a Sexual Abuse Custody Case

Vassiliou, D., & Cartwright, G. F. (2001). The Lost Parents' Perspective on Parental Alienation Syndrome.

Wallerstein, J. S., & Kelly, J. B. (1976). The Effects of Parental Divorce: Experiences of the Child in Later Latency.

Contactgegevens

info@hechtscheiden.com

Volg Hechtscheiden